Historia klubu

GENEZA LUDOWEGO KLUBU SPORTOWEGO

„TECHNIK „W GŁUBCZYCACH I ZARYS JEGO DZIAŁALNOŚCI DO 1980 ROKU

 Niekwestionowanym prekursorem badmintona w Głubczycach jest jeden z działaczy ogniska TKKF „Unia” przy Zakładach Przemysłu Dziewiarskiego, Bolesław Zdeb. Ten człowiek przebywając w roku 1966 na obozie szkoleniowo-wypoczynkowym ZMS w miejscowości Wilkasy zetknął się z Julianem Krzewińskim, który to propagował badminton
w tego typu placówkach, w ramach zajęć rekreacyjno- sportowych. Tam też Bolesław Zdeb zapoznał się z regułami gry oraz podstawowymi przepisami dotyczącymi tej dyscypliny. Bezpośrednio po powrocie wraz z osobą Bolesława Zdeba trafiają do Głubczyc zalążki badmintona. W początkowym okrasie badminton propagowany był w macierzystym zakładzie pracy pana Bolka ( myślę że tak mogę go nazywać, był moim pierwszym trenerem i przyjacielem ) tj. Zakłady Przemysłu Dziewiarskiego „ Unia „ w Głubczycach, a ściślej w Przyzakładowej Szkole Włókienniczej. Jak w przypadku prawie każdej, nowej dyscypliny sportu próby zaszczepienia badmintona spotykały się z dużą rezerwą ze strony zakładowej organizacji sportowej Jak i przyszłych adeptów „Kometki”. Na początku naprawdę nieliczni próbowali sprostać tym przeszkodom, ale osoba Bolesława Zdeba nie poddawała się i z uporam dążyła do celu. Te pierwsze kroki zmierzające do upowszechnienia badmintona w macierzystym zakładzie posiadały pewne dobre strony. Do nich należały nie wątpliwie obowiązki zawodowe Bolesława Zdeba, który pracował w tym czasie na stanowisku referenta do spraw socjalnych i zajmował się między innymi organizacją imprez rekreacyjno – sportowych na terenie zakładu. W ten sposób oddziaływał bezpośrednio na program tych zawodów oraz pośrednio na udział członków załogi w tych zawodach.

Działając w przyzakładowym ognisku TKKF „Unia” Bolesław Zdeb wprowadził badmintona do programu zajęć ogniska.
Co też nastąpiło na początku na zasadzie spotkań z rówieśnikami, których za namową ściągnął na boisko sportowe.
Za względu na brak sali spotkania te odbywały się do miesiąca października 1966 r. na boisku przyszkolnym Liceum Ogólnokształcącego w Głubczycach.

Zajęcia nie były nietypowym treningiem polegały ona na nauce trafiania i przebijania lotki na drugą stronę. W zajęciach tych obok Bolesława Zdeba uczestniczyli; Edward Małecki. Andrzej Zarada, Jerzy Zawadzki. Grano wtedy rakietami typu „Indianin” i lotką plastikową „Wessa”, które były zakupione na własne pieniądze. Ze względów zrozumiałych rolę „trenera” spełniał Bolesław Zdeb, posiadający najwięcej wiadomości teoretycznych i umiejętności praktycznych.

W 1967r. w programie Centralnej Spartakiady Włókniarzy znalazł miejsce po raz pierwszy badminton. Był top dodatkowy impuls dla Bolesława Zdeba, który widział szansę rozpropagowania dyscypliny na większą skalę. W kwietniu 1967 r. prowadził nabór chętnych do uprawiania badmintona. Odbyło się to na zasadzie prywatnych zachęt wśród uczniów Przyzakładowej Szkoły Zawodowej przy Zakładach Przemysłu Dziewiarskiego „Unia” w Głubczycach. Ponadto w aspekcie zbliżającej się Centralnej Spartakiady Włókniarzy znalazły się turnieje badmintona dla pracowników. Wtedy też zostały zakupione przez ognisko TKKF „Unia” pierwsze rakiety, lotki oraz siatki.

W 1967 r. podczas obchodów Wiosny Głubczyckiej został zorganizowany pierwszy zakładowy turniej w badmintona. Znaczenie tego turnieju było bardziej propagandowe dła społeczeństwa głubczyckiego. Grę demonstrowali: Bolesław Zdeb, Halina Pawlicka, Teresa Sybilla, Elżbieta Wąsowicz. Zespół ten tworzył zalążek grupy jaka zaczęła się tworzyć pod kierunkiem Bolesława Zdeba. Grupę tworzyły uczennice Przyzakładowej Szkoły Zawodowej Z.P.Dz. „Unia”, a jak wskazuje na to profesja zdecydowaną większość tworzyły dziewczęta. Mała popularność dyscypliny powodowała to, że wśród uprawiających znajdowali się przede wszystkim chętni i na tym też kryterium opierała się „selekcja”. Grupa wledy liczyła około 8-12 osób, grano rakietami typu „Szpak” oraz lotkami „Wessa”- ciężkimi (plażowymi) . Celem wszystkich poczynań Bolesława Zdeba było doprowadzenie zawodników do Finału Centralnej Spartakiady Włókniarzy. Udało mu się to po trzech miesiącach przygotowań. We wrześniu 1967 r. Halina Pawlicka wychowanka Bolesława Zdeba zdobyła tytuł Mistrzyni Centralnej Spartakiady Włókniarzy w badmintonie. Fakt ten jak się okazało miał bardzo duże znaczenie propagandowe. Ogłoszenie go przez radio zakładowe spowodowało, że badmintonem zaczęła interesować się coraz większa liczba osób, przeważnie młodych. Spowodowało to, że działalność TKKF „Unia” na przełomie lat 1967-1968 została zdominowana przez tę dyscyplinę sportu. Przełomowym momentem, jak wykazał okres późniejszy, dla rozwoju badmintona w Głubczycach był okres wiosny 1968 r. wówczas to wrócił do Głubczyc, po odbyciu służby wojskowej, Ryszard Borek, który trenował piłkę nożną w klubie ZKS „Polonia” Głubczyce. Nieporozumienia w tym klubie sprawiły, że Ryszard Borek zaprzestał uprawiania piłki nożnej, a że był człowiekiem bardzo aktywnym fizycznie zaczął się rozglądać za inną dyscypliną sportową. Przypadek sprawił, że w końcu maja 1968 r. trafił na boisko Liceum Ogólnokształcącego, gdzie odbywały się zajęcia zwolenników badmintona. Pierwsza próba zakończyła się niepowodzeniem, ale jako osoba za wszelką cenę dążąca do celu nie poddała się, przeciwnie postanowił nauczyć się grać w badmintona. W najbliższym czasie Ryszard Borek pożyczył rakiety od Janusza Sikory i wraz ze swym przyjacielem R. Mazurem rozpoczęli odbijanie lotki w parku, ponieważ nie mieścili się w grupie B. Zdeba. Z czasem Ryszard Borek skupiał wokół siebie coraz to nowych chętnych do gry. Zostało wyrysowane boisko do badmintona na kortach tenisowych w Głubczycach i w ten sposób powstało niejako drugie centrum badmintona. Grupa tę tworzyli: Ryszard Borek, Franciszek Czyżowicz, Józef Bugnar, Roman Slepecki. Zajęcia tej grupy podobnie jak B. Zdeba, polegały głównie na meczach towarzyskich, jednakże bez możliwości udziału w jakichkolwiek zawodach. Grupa B. Zdeba to dominacja dziewcząt, natomiast grupa R. Borka skupiała samych mężczyzn. Tymczasem w miesiącu październiku 1968r.odbyć się miała Wojewódzka Spartakiada Włókniarzy w miejscowości Pokrzywna. Bolesław Zdeb stanął przed koniecznością wystawienia reprezentacji Z.P.Dz. „Unia” złożonej z kobiet
i mężczyzn. Cóż było robić, należało połączyć obie grupy działające w Głubczycach. Okres późnej jesieni i zimy 1968 roku był dla badmintona głubczyckiego okresem „martwym” z uwagi na brak możliwości korzystania z pomieszczeń zamkniętych tj. sal sportowych. Na przełomie lat 1968-1969 nastąpiła zmiana sytuacji, przede wszystkim na odcinku spraw administracyjnych, a więc w poszukiwaniu literatury fachowej i sprzętu sportowego. Doszło do zdobycia przez Ryszarda Borka broszurki pt. „Kometka – zawody sędziowanie” wydawnictwa Centralnej Rady Związków Zawodowych. Korzystanie z sal w tym okrasie graniczyło z cudem, bowiem Zarząd TKKF „Unia” nie mógł zapewnić badmintonistom zajęć na tego rodzaju obiektach. W maju 1969 roku, rozpoczynają się systematyczne zajęcia TKKK-kiej grupy na wolnym powietrzu. W tych czasach systematyka owa polegała na dysponowaniu wolnym czasem przez samych grających, jak również od warunków atmosferycznych. Ale chęć udziału w cyklu turniejów o Puchar Zarządu Głównego TKKF wymagała poświęcenia. W tym czasie do treningów wprowadzano już pewne elementy doskonalące technikę gry np. uderzenia
z forhendu. bekhendu, serwis itp. Z grupy odchodzą jedne z pierwszych zawodniczek: Teresa Sybilla i Halina Pawlicka a na ich miejsce przychodzą inne np. Józefa Ciurys, która podejmuje systematyczne treningi.

Pierwszy poważny turniej dla głubczyckich badmintonistów odbył się w październiku 1969 r. był to Wojewódzki Turniej
o Puchar Zarządu Głównego TKKF. Za względu na brak rutyny i dostatecznych umiejętności, start ten zakończył się niepełnym powodzeniem przy najmniej w odczuciu zawodników ( drugie miejsce Ryszarda Borka ). Niepowodzenia były równocześnie czynnikiem mobilizującym dla zawodników, a w szczególności dla Ryszard Borek który przyjął na siebie rolę szkoleniowca.

Przełom roku 1969 -1970 to okres którego zawodnicy nigdy nie zapomną, ponieważ ich treningi na okres zimowy nie zostały przerwane poprzez udostępnienie na ten okres sali gimnastycznej. Stało się to za pozwoleniem Dyrektora Szkoły Specjalnej, R. Jabłońskiego. Sala ta nie spełniała wprawdzie wszystkich regulaminowych wymogów, znajdowało się na niej jedno boisko do badmintona, ale zapewniała ciągłość cyklu treningowego. Stronę szkoleniową prowadził R. Borek , natomiast wszystkie sprawy organizacyjne, nawiązywanie kontaktów, zabezpieczenie sprzętu spoczywało nadal na Bolesławie Zdebie. Prawidłowa praca szkoleniowa i organizacyjne tego duetu przyciągała wciąż nowych adeptów badmintona. Pojawiły się w głubczyckim badmintonie nowe twarze: Bożena Wilczyńska, Maria Rochan i Stanisław Rosko
( długoletni zawodnik i nadal działacz klubowy). Ciężka i mozolna praca zaczęła przynosić oczekiwane efekty. W 1970 roku reprezentacja TKKF „Unia” awansowała do eliminacji strefowych, a rok później R. Borek i Józefa Ciurys zakwalifikowali się do turnieju centralnego w Mielcu. Od tego momentu zaczęły się właściwie kontakty Głubczyc z czołówką krajową. Następuje intensyfikacja zajęć treningowych, zawodnicy zostali zaopatrzeni w lepsze zagraniczne rakiety produkcji NDR -„Alfa”. Problem sprawiały lotki „Wessa”, które nie nadawały się do gry halowej były zbyt ciężkie , ale i z tym poradzili sobie głubczyccy badmintoniści. Zawodnicy zdejmowali gumowe główki i na ich miejsce przyklejano plaster co powodowało że lotka była lżejsza a odbijała się równie dobrze. Takie lotki były używane jedynie do treningu. W roku 1972 organizatorzy głubczyccy doprowadzili do pierwszego meczu drużynowego. Przeciwnikami TKKF „Unii” Głubczyce byli zawodnicy TKKF „Olimpia” Wrocław. Spotkanie miało charakter towarzyski i zakończyło się zwycięstwem TKKF „ Olimpii” Wrocław 9:3.
W tym samym roku miał również miejsce start zawodników TKKF „Unia” w zawodach międzynarodowych we Wrocławiu. Pierwszy znaczący sukces III miejsce R. Borka w turnieju o Puchar ..Wiadomości”. Ale po sukcesach były również porażki zawodnicy TKKF „Unia” Głubczyce ulegli w meczu oficjalnym zawodnikom „Unii” Bieruń Stary 2:5, który był zespołem czołówki krajowej.

Jesienią pojawiają się w sekcji uczniowie szkół podstawowych: Jan Drożdziel, Karol Hawel i Jerzy Buniak. W związku
z rozbieżnością wiekową i poziomem gry następuje podział na kategorie wiekowe. Utworzone zostały dwie grupy treningowe, z którymi zajęcia prowadził R. Borek. W roku 1972 R. Borek i B. Zdeb zostali skierowani przez centralną komisję badmintona na kurs instruktorów do Wrocławia Lata 1972 – 1974 był okresem, który zdecydował o przekwalifikowaniu badmintona w Głubczycach ze sportu o znaczeniu rekreacyjnym w sport o cechach wyczynowych. Mimo to nie był tak popularny jak piłka nożna czy siatkowa, które były uprawiane w głubczyckim TKKF-ie. Brak odpowiedniego związku sportowego na szczeblu centralnym powodowało, że badminton traktowany był przez władze sportowe powiatu jako forma rekreacji, a co za tym szło, brak odpowiedniego poparcia administracyjnego i finansowego, od których to czynników uzależniony był rozwój prawie każdej, a tym bardziej nowej dyscypliny sportu (do czasu powołania Polskiego Związku Badmintona pozostaje grą rekreacyjną bez jakichkolwiek nakładów na jego rozwój z budżetu państwa).

W 1972 we Wrocławiu zorganizowano pierwszy kurs instruktorski w którym wzięli udział także R. Borek i B. Zdeb. Podniesienie kwalifikacji i pogłębienie praktycznych umiejętności spowodowały dalsze zmiany w systemie szkolenia.
W obu kategoriach wiekowych został wprowadzony trening specjalistyczny, wzorowany na szkołach sportowych państw socjalistycznych. Dał on efekt w postaci awansu zespołu TKKF „Unia” do I ligi badmintona utworzonej przez Centralną Komisję Badmintona Działającą przy Zarządzie Głównym TKKF w Warszawie.

W miesiącu wrześniu dokonano oficjalnego podsumowania kolejności drużyn

ROK 1973

Wyniki TKKF „Unia Głubczyce w I-ej Lidze badmintona ZG TKKF

 

MIEJSCE DRUŻYNA
I TKKF „Unia” Głubczyce
II TKKF „Olimpia” Wrocław
II TKKF ZSBO Kraków
IV GHKS „Bolesław” Bukowno
V KS „Unia” Bieruń Stary
VI TKKF „Iskra” Gliwice

 

Nastąpiło znaczne ożywienie w rozgrywkach klubu, a co za tym szło klub zaczął notować coraz to nowe sukcesy i niestety również porażki. W pierwszym międzynarodowym spotkaniu w Bishofswerda (NRD) zespół TKKF „Unia” musiał uznać wyższość przeciwników ulegając drużynie niemieckiej 8:1. Punkty dla zespołu zdobył R. Borek, zabrakło rutyny
i umiejętności wynikających z nowatorstwa dyscypliny w kraju. Znacznie lepiej drużyna TKKF „Unia” prezentowała się na arenie krajowej. Pierwsze Drużynowe Mistrzostwa Polski w Badmintonie odbyły się 5-6 styczeń 1974 roku we Wrocławiu, przyniosły one tytuł Mistrza Polski drużynie TKKF „Unia’ Głubczyce.

Od roku 1974 zawodnicy TKKF „Unia” systematycznie uczestniczyli w różnego rodzaju zawodach indywidualnych
i zespołowych. Wyniki, jakie zdobywali spopularyzowało dyscyplinę w tym małym miasteczku. Nastąpił nabór młodzieży szkolnej do sekcji, wprowadzono nowe formy i metody szkolenia. Badminton wyodrębniony został w ognisku TKKF „Unia jako samodzielna sekcja sportowa.

W roku 1975 zawodnicy TKKF „Unia zanotowali kolejne zwycięstwo był to tytuł Drużynowego Mistrza Polski. Skład drużyny to : Józefa Ciurys, Bożena Wilczyńska, Ryszard Borek. Stanisław Rosko i Karol Hawel. W tym samym roku głubczyccy badmintoniści uczestniczyli dwukrotnie w zgrupowaniach sportowych, raz na terenie Czechosłowacji i drugi raz w Międzylesiu.

Kolejne zwycięstwo w Drużynowych Mistrzostwach Polski w roku 1976 dla zawodników TKKF „Unia” Głubczyce, skład drużyny do roku ubiegłego został poszerzony o dwie zawodniczki Elżbietę Utecht i Bożenę Wojtkowska. Po sukcesach drużynowych zawodnicy TKKF „Unia” zaczęli odnosić zwycięstwa indywidualne, w listopadzie 1976r. Elżbieta Utecht jako pierwsza badmintonistka z Głubczyc zdobyła pierwsze miejsce w Indywidualnych Mistrzostwach Polski Seniorów w grze pojedynczej kobiet, a Bożena Wojtkowska jako 13-latka w tej samej kategorii zajęła miejsce trzecie.

Starania kolektywu R. Borek. B. Zdeb, M. Masiuk i Z. Polek zmierzały w 1976 roku do przejścia sekcji badmintona z ogniska TKKF „Unia” do ZKS „Polonia” Głubczyce, działającego przy Z.P.Dz. „Unia”. Miało to swoje uzasadnienie ponieważ większość środków na cele sportowe w zakładzie przeznaczona była na ZKS „Polonię”, a ściślej mówiąc na sekcję piłki nożnej . Funkcję prezesa w tym czasie sprawował Janusz Łobos, kierownik działu socjalnego Z.P.Dz. „Unia”, który jako jeden z nielicznych, mających wpływ na działalność rekreacyjno – sportową popierał głubczycki badminton.

Kolejny tytuł Drużynowego Mistrza Polski zdobyty w roku 1977 przez badmintonistów TKKF „Unia” Głubczyce przyczynił się do tego, że w kwietniu 1977r. sekcja ta została przekazana na mocy porozumienia zarządu i działaczy do ZKS „Polonia” działającego przy Z.P.Dz. „Unia” w Głubczycach. Początkowy okres zmiany przynależności sekcji badmintona był bardzo korzystny, szczególnie pod względem organizacyjnym. Środki finanse jakie posiadała sekcja zabezpieczały potrzeby badmintonistów tj. zakup sprzętu, wyjazdy na turnieje, niemniej jednak w odczuciu działaczy sekcji piłki nożnej stanowiła ona pewne „zagrożenie” dla piłkarzy, którym ograniczono dotacje zakładowe. Dla lepszego odpieranie nacisków zwolenników piłki nożnej dokonano wyboru zarządu sekcji badmintona z przewodniczącym Marianem Masiukiem. Nowo wybrany zarząd sekcji badmintona przystąpił do bardzo dynamicznego działania, które miało na celu nawiązanie ścisłej współpracy ze szkołami, aby zachęcić dzieci do badmintona zaczęto organizować międzyszkolne turnieje. Do działania włączyły się władze miasta, a mianowicie Wydział Oświaty i Wydział Kultury Fizycznej i Turystki Urzędu Miasta i Gminy Głubczyce. Turnieje te przeprowadzane były dwa razy w miesiącu przez okres całego roku szkolnego. Przez ten okres szkoleniowcy mogli poddać próbie gry w badmintona przeszło 200 dzieci w przedziale wiekowym od 10 do 14 lat. Z tak wyselekcjonowanej młodzieży nie trudno było wyłonić osoby naprawdę zdolne, które trafiły do sekcji badmintona tworząc bezpośrednie zaplecze dla pierwszego zespołu. Nie trudno się domyśleć jak wyglądały następne lata przy tak dynamicznie działającej sekcji, ale nie tylko strona sportowa kwitła w siłę. Dzięki aktywności v-ce prezesa klubu Janusza Bednarczyka rozpoczęto modernizację stadionu sportowego oraz budowę zaplecza gospodarczego. Wydział Kultury Fizycznej i Turystyki w Głubczycach zobowiązał się do pokrycia kosztów wynajmu hali dla sekcji badmintona w ilości 12 godzin tygodniowo. Jesienią 1979 roku w nagrodę za osiągnięcia sportowe Dyrektor Wydziału Kultur) Fizycznej
i Turystyki w Opolu Zbigniew Przybylski przekazał ZKS „Polania” autobus „Robur” zwanym przez zawodników „dyskoteką”, celem rozwiązania problemów transportowych z jakimi borykali się zawodnicy i trenerzy wyjeżdżając na turnieje.

Zainteresowanie badmintonem na Opolszczyźnie doprowadziło w 1979 roku do próby założenia Okręgowego Związku Badmintona w Głubczycach. Uznano, że wyniki sekcji badmintona ZKS ..Polonia”, doświadczenie w sprawach organizacyjnych, duża ilość działaczy, a także perspektywa rozwoju tej dyscypliny stanowią dostateczną podstawę do powołania Okręgowego Związku Badmintona. Istniały jednak trudności w formalnym zarejestrowaniu Związku w Wydziale Spraw Wewnętrznych Urzędu Spraw Wewnętrznych w Opolu. Zwłokę tę powodowało stanowisko pracowników Urzędu Wojewódzkiego w Opolu, którzy byli zdania, że rozwojem badmintona na Opolszczyźnie może zająć się Zarząd Wojewódzki TKKF w Opolu. Dopiero pomoc Polskiego Związku Badmintona i Wydziału Kultury Fizycznej Sportu i Turystyki w Opolu pozwoliło na uzyskanie pozytywnej decyzji w sprawie rejestracji Okręgowego Związku Badmintona w Głubczycach, co nastąpiło 21 stycznia 1980 roku .

W tym samym roku zawodniczki z Głubczyc Ewa Rysznica i Bożena Wojtkowska reprezentowały kraj na Mistrzostwach Europy Seniorów w Groningen (Holandia). Był to pierwszy start w takiej imprezie reprezentacji Polski. W roku 1980 została powołana kadra narodowa seniorów której trzon tworzyli właśnie zawodnicy ZKS „Polonia” Głubczyce : Maria Bahryj, Ewa Rusznica. Bożena Wojtkowska. Stanisław Rosko i Kazimierz Ciurys, a i w kategorii juniorów też mieliśmy swoich reprezentantów: Zofię Żółtańską, Bożenę Siemieniec, Jerzego Dołhana i Grzegorza Olchowika.

W maju 1980 roku Głubczyce po raz pierwszy gościło zawodników zagranicznych biorących udział w Turnieju Międzynarodowym, były to zespoły : B.C. Hertegenbosch -Holandia. B.S.G. Kuhlautomat – Berlin. T.J. Kosice – CSSR, KS ‚Unia” Bieruń Stary oraz ZKS ..Polonię” Głubczyce. Turniej ten stał się tradycją i rozgrywany jest do dnia dzisiejszego. Po tym turnieju zostały nawiązane przyjacielskie stosunki między klubem holenderskim a ZKS ..Polonią” co doprowadziło w późniejszym czasie do wyjazdu zawodników z Głubczyc do Holandii. 17 października 1980 roku nastąpiło przeniesienie sekcji badmintona ZKS „Polonii” do LKS „Technik”. Do tej pory przy tym klubie działały trzy sekcje : podnoszenia ciężarów, piłki siatkowej kobiet i koszykówki mężczyzn. Przyczyną zmian przynależności klubowej były ciągłe konflikty między działaczami badmintona a piłki nożnej.

OSIĄGNIĘCIA SPORTOWE ZAWODNIKÓW LKS „TECHNIK” W

LATACH 1980-2004

 

Wyniki zdobywane przez zawodników LKS „Technik” Głubczyce są tak liczne że nie jesteśmy w stanie wszystkiego wymienić. Postanowiliśmy skupić się tylko na turniejach znaczącej rangi, a i tego będzie sporo.

Jak już wcześniej wspominaliśmy klub dzięki prawidłowym systemie szkolenia osiągał wyniki w każdej kategorii wiekowej począwszy od dzieci, młodzików, juniorów aż do seniorów.

Podział, na jaki będzie dotyczył osiągnięć jest następujący:

1.    Osiągnięcie drużynowe

Drużynowe Mistrzostwa Polski Seniorów Drużynowe Mistrzostwa Polski Juniorów

2.    Osiągnięcia indywidualne w kategorii seniorów:

a. krajowe –     Indywidualne Mistrzostwa Polski Seniorów

b. zagraniczne – Igrzyska Olimpijskie

Mistrzostwa Świata

Mistrzostwa Europy Seniorów i Juniorów Międzynarodowe Mistrzostwa Polski, Czech, Szwecji, Finlandii, Węgier itp.

3. Osiągnięcia indywidualne w kategorii juniorów i juniorów młodszych.

1. Osiągnięcia drużynowe

a.       seniorów       Drużynowe Mistrzostwa Polski

Drużynowe Mistrzostwa Polski zaczęto rozgrywać od roku 1973 i tu po raz pierwszy „Unia” Głubczyce stanęła na najwyższym podium tuż przed zespołami „Gwardzisty” Wrocław i „Rakiety” Łódź. I od tego właśnie roku zaczęła się passa zwycięstw w turniejach drużynowych.

Kolejne zwycięstwa przypadały „Unii” Głubczyce aż do roku 1977, a więc zawodnicy z Głubczyc zdobyli pięć tytułów
z rzędu. Kolejny tytuł Drużynowego Mistrza Polski w roku 1978 przypadł również badmintonistom z Głubczyc, ale reprezentujących barwy „Polonii” Głubczyce, którzy to sukces powtórzyli również w 1979r.

Od roku 1980 kolekcjonerami tytułów Drużynowych Mistrzów Polski stali się głubczyccy badmintoniści zrzeszeni
w Ludowym Klubie Sportowym „Technik”. Właśnie w tym roku zawodnicy „Technika” Głubczyce wyprzedzili zawodników z „Olimpii” Wrocław i „Unii” Bieruń Stary. Zdobywając swój kolejny tytuł drużynowy zawodnicy „Technika” musieli stoczyć dwie kolejki spotkań. Dnia 7 lutego 1981 badmintoniści z „Technika” stoczyli zacięty mecz z drużyną AZS AWF Wrocław,
a następnego dnia pokonali zawodników z „Unii” Bieruń Stary. Następna kolejka spotkań odbyła się 7 marca 1981 roku we Wrocławiu. W pierwszym dniu rozgrywek zawodnicy z Głubczyc wysoko pokonali drużynę GHKS ..Bolesław” Bukowno 11:0. drugi mecz rozegrano z drużyną AZS AWF Wrocław i skończył się wynikiem 8:3 dla Głubczyc. Następnego dnia przeciwnikami „Technika” był zespół „Unii” Bieruń Stary w którym to „Technik” zwyciężył 8:3 i tym samym kolejny tytuł powędrował w roku 1981 do Głubczyc. Drużyna LKS „Technik” Głubczyce już po raz 8 -my okazała się najlepszym zespołem w kraju . Nadszedł moment kiedy drużyna „Technika” mogła zaprezentować się własnej publiczności. W dniach 27 – 28 marca 1982 roku rozgrywki pierwszoligowe zostały rozegrane w Głubczycach. Przeciwnikami LKS „Technik” były drużyny AZS AWF Wrocław, GHKS Bolesław Bukowno i KS „Unia” Bieruń Stary. Badmintoniści z Głubczyc jak na mistrzów przystało w pięknym stylu pokonały wszystkie trzy zespoły stosunkiem 11:0.

Kolejny rok rozgrywek i kolejny tytuł mistrzowski dla zawodników LKS „Technik”* Głubczyce. W dniach 25 – 26 luty 1983 roku odbyły się rozgrywki pierwszej ligi w których to „Technik” pokonał AZS Gdańsk 11:0, MZKS „Poloneza” Warszawę 11:0 i SKS „Start” Gdynię 11:0.

W roku 1984 zespół ..Technika” Głubczyce uplasował się na pierwszym miejscu przed zawodnikami z AZS Gdańsk
i „Polonezem” Warszawą.

W 1985 roku gospodarzami Drużynowych Mistrzostw Polski była Warszawa, znów zwycięstwo przypadło drużynie
z Głubczyc, pokonując po drodze AZS Gdańsk 11:0, KS „Kolejarz” Katowice 10:1, SKS „Start” Gdynię 10″1 i MLKS „Wilgę Garwolin 11:0.

W dniach 7-9 marca 1986 roku w Głubczycach w ramach rozgrywek I-szo ligowych rozdano medale złoto dla LKS „Technik” Głubczyce, srebro dla SKS „Start” Gdynia i brąz dla KS „Unii” Bieruń Stary (2).

W 1987 roku dnia 6-8 marca ponownie zespół LKS „Technika” w walce o Drużynowe Mistrzostwo Polski pokonał drużyny MKS MDK Płock, GHKS „Bolesław” Bukowno, KS „Polonez” FSO Warszawę i AZS Radom.

Po zdobyciu 14-tu tytułów Drużynowego Mistrza Polski nagle zawodnicy LKS „Technika” nie odebrali złotego krążka. Dnia 11-13 marca 1988 roku w Głubczycach rozpoczęła się runda finałowa, mecz z „Polonezem” Warszawa zakończył się zwycięstwem 11:0 dla zawodników z Głubczyc.

Nagle trener R. Borek zwołał nas do szatni i zakomunikował , że w wyniku jego błędnego ustawienia kolejności gier, wynik nasz z „Polonezem” został zweryfikowany na korzyść „Poloneza” 6:5. Nastąpiła straszna cisza, a strumienie łez pociekły nam po policzkach, gdyż wiedzieliśmy dobrze że byliśmy wyraźnie lepsi niezależnie od składu. O tym wiedzieli również zawodnicy „Poloneza” ponieważ chcieli oddać nam złote medale, ale my z honorem przyjęliśmy porażkę.

Nie mogli doczekać się zawodnicy LKS „Technik” Głubczyce kolejnych rozgrywek drużynowych , w 1989 roku po ich zakończeniu znów dumnie stanęli na pierwszym miejscu przed drużynami „Stali” Płock i AZS AWF Warszawą . Pozycje tę utrzymywali przez kolejne trzy lata do roku 1992.

W roku 1993 nastąpił znów spadek zawodników LKS „Technika*’ Głubczyce na drugie miejsce. Pogromcami „Technika” znów stali się zawodnicy „Poloneza” Warszawa, tym razem była to uczciwa walka zakończona jednopunktową przewagą „Poloneza” Warszawa.

Po roku porażki badmintoniści z Głubczyc wzięli się do pracy i w roku 1994 odzyskali tytuł przed zawodnikami „Poloneza” Warszawa i SKB Suwałkami.

Poziom polskiego badmintona stawał się bardziej wyrównany, a wychowankowie z Głubczyc kończąc szkoły średnie szli studiować do większych miast, jak również zmieniali przynależność klubową i niejednokrotnie „Technik” grał przeciwko „Technikowi” .

Lata 1994 – 1997 zawodnicy LKS „Technik” zdobywali tytuły Drużynowego Mistrza Polski, niejednokrotnie po bardzo zaciętych pojedynkach z coraz nowymi to zespołami. Zawody były rozgrywane w Głubczycach ponieważ w przepisach Polskiego Związku Badmintona dokonano zapisu, że organizatorem Drużynowych Mistrzostw Polski są aktualni mistrzowie.

Rok 1998 stał się przełomowym rokiem w historii Drużynowych Mistrzostw Polski zawodnicy LKS „Technika” uplasowali się dopiero na trzeciej pozycji, uznając wyższość zawodników SKS Suwałki i AZS Kraków.

W roku 1999 gospodarzami Drużynowych Mistrzostw Polski był zespół SKB Suwałki, który to obronił tytuł z przed roku, wygrywając z LKS „Technikiem” 4:3. Trzecie miejsce należało do zawodników „Piast” B- Słupsk.

Dnia 24-25 styczeń 2000 kolejne Drużynowe Mistrzostwa Polski w Suwałkach, wygrywają badmintoniści z Głubczyc. Pokonując po drodze „Piast” B- Słupsk 4:3 i w finale ubiegłorocznych mistrzów SKB Suwałki 5:2. Przez kolejne trzy lata LKS „Technik” plasuje się na drugim miejscu tuż za zawodnikami SKB „Litpol” Suwałki.

Dnia 3-4 stycznia 2004 roku odbyły się kolejne Drużynowe Mistrzostwa Polski, i po raz pierwszy w historii tych mistrzostw badmintoniści z Głubczyc zostali bez medalu . W dobie obecnego sportu jest tak, że klub który ma pieniądze ma też i zawodników, dopóki głubczycki badminton nie znajdzie sponsora, nie będzie w stanie konkurować z innymi .

W roku 2005 zawodnicy Technika wzięli się do pracy i w tym właśnie roku byliśmy najbliżej zdobycia złotego medalu, ponieważ z naszym najgroźniejszym przeciwnikiem drużyną z Suwałk mieliśmy po jednym przegranym meczu
i stosunkiem punktów byliśmy lepsi, po czym dowiadujemy się że ze Kraków grając z Suwałkami i przegrywając 3:2 źle wystawili skład i zamiast 3 punktów dla Suwałk dostali 5.1 tak zamiast ukarać drużynę popełniającą błąd nas też w jakiś tam sposób ukarano. W kolejnych latach zawodnicy z Głubczyc plasowali się na drugim bądź na trzecim miejscu.

W 2010 znów zostaliśmy bez medalu, pech jaki w tym sezonie dotknął naszą drużynę sięgnął zenitu, zawodnicy nękani byli poważnymi kontuzjami na 6 zawodników podstawowego składu aż 4 było niezdolnych do gry, i tu należy pochwalić juniorów którzy dzielnie starali się zastąpić swoich starszych kolegów. Całych meczy niestety nie udawało nam się wygrywać ale walczyli z pełną determinacją i było na co popatrzeć.

 

OSIĄGNIĘCIA DRUŻYNOWYCH MISTRZOSTW POLSKI.

 

SEZON

I MIEJSCE

II MIEJSCE

III MIEJSCE

1973/1974

„Unia” Głubczyce

„Gwardzista” Wrocław

„Rakieta” Łódź

1974/1975

„Unia” Głubczyce

„Stal” Warszawa

„Olimpia” Wrocław

1975/1976

„Unia” Głubczyce

„Olimpia” Wrocław

„Stal” Warszawa

1976/1977

„Unia” Głubczyce

„olimpia” Wrocław

„Stal” Warszawa

1977/1978

„Polonia” Głubczyce

„Olimpia” Wrocław

„Unia” Bieruń Stary

1978/1979

„Polonia” Głubczyce

„Olimpia” Wrocław

„Unia” Bieruń Stary

19791980

„Technik” Głubczyce

„Olimpia” Wrocław

„Uina” Bieruń Stary

1980/1981

„Technik” Głubczyce

„Unia” Bieruń Stary

AZS AWF Wrocław

1981/1982

„Technik” Głubczyce

AZS AWF Wrocław

„Unia” Bieruń Stary

1982/1983

„Technik” Głubczyce

„Polonez” Warszawa

„Start” Gdynia

1983/1984

„Technik” Głubczyce

AZS Gdańsk

„Polonez” Warszawa

1984/1985

„Technik” Głubczyce

„Kolejarz” Katowice

„Start” Gdynia

1985/1986

„Technik” Głubczyce

„Start” Gdynia

„Unia” Bieruń Stary

1986/1987

„Technik” Głubczyce

MDK Płock

„Bolesław” Bukowno

1987/1988

„Polonez” Warszawa

„Technik” Głubczyce

„Stal” Płock

1988/1989

„Technik” Głubczyce

„Stal” Płock

AZS UW Warszawa

1989/1990

„Technik” Głubczyce

„Polonez” Warszawa

„Stal” Płock

1990/1991

„Technik” Głubczyce

„Motus” Koszalin

„Stal” Płock

1991/1992

„Technik” Głubczyce

„Stal” Płock

„Motus” Koszalin

1992/1993

„Polonez” Warszawa

„Technik” Głubczyce

„Zelmer” Rzeszów

1993/1994

„Technik” Głubczyce

„Polonez” Warszawa

SKB Suwałki

1994/1995

„Technik” Głubczyce

„Polonez” Warszawa

AZS AGH Kraków

1995/1996

„Technik” Głubczyce

„Ruch” Piotrków Tr.

„Stal” Płock

1996/1997

„Technik” Głubczyce

„Bizon” Płock

„Ruch” Piotrków Tr.

1997/1998

SKB Suwałki

AZS AGH Kraków

„Technik” Głubczyce

1998/1999

SKB Suwałki

„Technik” Głubczyce

Piast B- Słupsk

1999/2000

„Technik” Głubczyce

SKB Suwałki

Piast B- Słupsk

2000/2001

SKB Suwałki

„Technik” Głubczyce

Piast B- Słupsk

2001/2002

SKB Suwałki

„Technik” Głubczyce

„Hubal” Białystok

2002/2003

SKB Suwałki

„Technik” Głubczyce

„Hubal” Białystok

2003/2004

SKB Suwałki

„Hubal” Białystok

Piast B- Słupsk

2004/2005

SKB Suwałki

„Technik” Głubczyce

AZS Kraków

2005/2006

AZS Kraków

SKB Suwałki

„Technik” Głubczyce

2006/2007

SKB Suwałki

„Technik” Głubczyce

AZSUWM Olsztyn

2007/2008

SKB Suwałki

„Technik”Głubczyce

„Hubal „ Białystok

2008/2009

SKB Suwałki

„Hubal” Białystok

„Technik” Głubczyce

2009/2010

SKB Suwałki

UKS15 Kędzierzyn-Koźle

„Hubal”Białystok

 

Klasyfikacja ogólna poszczególnych drużyn

Tab.2

 

LP

 

NAZWA DRUŻYNY

 

MEDALESUMA

 

 

Złote

Srebrne

Brązowe

1„Unia”, „Polonia”, „Technik” Głubczyce239i352SKB „LITPOL” Suwałki1121143„Polonez” Warszawa24174AZS AGH Kraków11245„Gwardzista”, „Olimpia” AZS AWF Wrocław

7296„Bizon” , „Stal”, MDK Płock

4487„Unia” Bieruń Stary

1

568FSO Warszawa

1

239„Hubal” Białystok

 4610„Ruch” Piotrków Trybunalski

1

1210„Start” Gdynia

1

1210„Motus” Koszalin

1

1211„Kolejarz” Katowice

1

111AZS Gdańsk

1

111UKS 15 Kędzierzyn-Kożle

1

112Piast B – Słupsk

4413AZSUWM Olsztyn

1113„Bolesław” Bukowno

1113„Zelmer” Rzeszów

1113„Rakieta” Łódź

11

 

 

2.0siągniccia indywidualne

a. krajowe seniorów – Indywidualne Mistrzostwa Polski

Do roku 1980 badmintoniści z Głubczyc mieli już na swoim kocie 33 medale różnego koloru zdobytych na Indywidualnych Mistrzostwach Polski Seniorów. Zawodnikami którzy wpisali się na listę zdobywców byli: Elżbieta Utecht, Bożena Wilczyńska, Józefa Ciurys, Bożena Wojtkowska, Maria Bahryj, Ewa Rusznica. Ryszard Borek, Stanisław Rosko, Karol Hawel i Kazimierz Ciurys. Najlepszym okresem sukcesów zawodników LKS „Technik” były zdecydowanie lata 80-te i początek 90-tych, co przedstawię w poniższej tabeli.

Następnym pokoleniem zdobywającym medale dla naszego klubu w latach 1982-1987 są zawodnicy: Siemieniec Bożena .Żółtanska Zofia, Zimna Barbara, Rogula Marzena. Masiak Marzena, Dołhan Jerzy, Olchowik Grzegorz, Bujak Marek, Bąk Jarosław, Kołodyński Andrzej, Golinowski Roman

Od roku 1988 do medalistów dołączyła Katarzyna Krasowska, a w roku 1990 Beata Syta, Joanna Bednarska, Piotr Mazur, Adrian Bąk i Marcin Paluch. W 1994 szeregi medalistów zasiliła córka pana Ryszarda Borka Dorota Borek.

Najmłodszą grupą medalistów grającą w większości przypadków do dnia dzisiejszego są : Angelika Węgrzyn, Anna Rosko, Agnieszka Wojtkowska, Aleksandra Walaszek, Natalia Pocztowiak, Mateusz Walaszek, Przemysław Wacha. Bartosz Kocik, Rafał Hawel, Wojciech Szkudlarczyk, Adam Cwalina, Wojciech Poszelężny.